آیاتی از قرآن با موضوع حق و باطل
اينها حقيقتي است از جانب پروردگار تو؛ بنابر اين، از ترديد کنندگان مباش!
لَا يحِبُّ اللَّهُ الْجَهْرَ بِالسُّوءِ مِنَ الْقَوْلِ إِلَّا مَنْ ظُلِمَ وَكَانَ اللَّهُ سَمِيعًا عَلِيمًا(النساء/148)
خداوند دوست ندارد کسي با سخنان خود، بديها(ي ديگران) را اظهار کند؛ مگر آن کس که مورد ستم واقع شده باشد. خداوند، شنوا و داناست.
سَمَّاعُونَ لِلْكَذِبِ أَكَّالُونَ لِلسُّحْتِ فَإِنْ جَاءُوكَ فَاحْكُمْ بَينَهُمْ أَوْ أَعْرِضْ عَنْهُمْ وَإِنْ تُعْرِضْ عَنْهُمْ فَلَنْ يضُرُّوكَ شَيئًا وَإِنْ حَكَمْتَ فَاحْكُمْ بَينَهُمْ بِالْقِسْطِ إِنَّ اللَّهَ يحِبُّ الْمُقْسِطِينَ(المائدة/42)
آنها بسيار به سخنان تو گوش ميدهند تا آن را تکذيب کنند؛ مال حرام فراوان مي خورند؛ پس اگر نزد تو آمدند، در ميان آنان داوري کن، يا (اگر صلاح دانستي) آنها را به حال خود واگذار! و اگر از آنان صرفنظر کني، به تو هيچ زياني نميرسانند؛ و اگر ميان آنها داوري کني، با عدالت داوري کن، که خدا عادلان را دوست دارد!
وَأَنْزَلْنَا إِلَيكَ الْكِتَابَ بِالْحَقِّ مُصَدِّقًا لِمَا بَينَ يدَيهِ مِنَ الْكِتَابِ وَمُهَيمِنًا عَلَيهِ فَاحْكُمْ بَينَهُمْ بِمَا أَنْزَلَ اللَّهُ وَلَا تَتَّبِعْ أَهْوَاءَهُمْ عَمَّا جَاءَكَ مِنَ الْحَقِّ لِكُلٍّ جَعَلْنَا مِنْكُمْ شِرْعَةً وَمِنْهَاجًا وَلَوْ شَاءَ اللَّهُ لَجَعَلَكُمْ أُمَّةً وَاحِدَةً وَلَكِنْ لِيبْلُوَكُمْ فِي مَا آتَاكُمْ فَاسْتَبِقُوا الْخَيرَاتِ إِلَى اللَّهِ مَرْجِعُكُمْ جَمِيعًا فَينَبِّئُكُمْ بِمَا كُنْتُمْ فِيهِ تَخْتَلِفُونَ(المائدة/48)
و اين کتاب [= قرآن] را به حق بر تو نازل کرديم، در حالي که کتب پيشين را تصديق ميکند، و حافظ و نگاهبان آنهاست؛ پس بر طبق احکامي که خدا نازل کرده، در ميان آنها حکم کن! از هوي و هوسهاي آنان پيروي نکن! و از احکام الهي، روي مگردان! ما براي هر کدام از شما، آيين و طريقه روشني قرار داديم؛ و اگر خدا ميخواست، همه شما را امت واحدي قرارميداد؛ ولي خدا ميخواهد شما را در آنچه به شما بخشيده بيازمايد؛ (و استعدادهاي مختلف شما را پرورش دهد). پس در نيکيها بر يکديگر سبقت جوييد! بازگشت همه شما، به سوي خداست؛ سپس از آنچه در آن اختلاف ميکرديد؛ به شما خبر خواهد داد.
وَإِذَا سَمِعُوا مَا أُنْزِلَ إِلَى الرَّسُولِ تَرَى أَعْينَهُمْ تَفِيضُ مِنَ الدَّمْعِ مِمَّا عَرَفُوا مِنَ الْحَقِّ يقُولُونَ رَبَّنَا آمَنَّا فَاكْتُبْنَا مَعَ الشَّاهِدِينَ(المائدة/83)
و هر زمان آياتي را که بر پيامبر (اسلام) نازل شده بشنوند، چشمهاي آنها را ميبيني که (از شوق،) اشک ميريزد، بخاطر حقيقتي که دريافتهاند؛ آنها ميگويند: «پروردگارا! ايمان آورديم؛ پس ما را با گواهان (و شاهدان حق، در زمره ياران محمد) بنويس!
فَقَدْ كَذَّبُوا بِالْحَقِّ لَمَّا جَاءَهُمْ فَسَوْفَ يأْتِيهِمْ أَنْبَاءُ مَا كَانُوا بِهِ يسْتَهْزِئُونَ(الأنعام/5)
آنان، حق را هنگامي که سراغشان آمد، تکذيب کردند! ولي بزودي خبر آنچه را به باد مسخره ميگرفتند، به آنان ميرسد؛ (و از نتايج کار خود، آگاه ميشوند).
وَلَوْ تَرَى إِذْ وُقِفُوا عَلَى رَبِّهِمْ قَالَ أَلَيسَ هَذَا بِالْحَقِّ قَالُوا بَلَى وَرَبِّنَا قَالَ فَذُوقُوا الْعَذَابَ بِمَا كُنْتُمْ تَكْفُرُونَ(الأنعام/30)
اگر آنها را به هنگامي که در پيشگاه پروردگارشان ايستادهاند، ببيني! (به آنها) ميگويد: «آيا اين حق نيست؟» ميگويند: «آري، قسم به پروردگارمان (حق است!)» ميگويد: «پس مجازات را بچشيد به سزاي آنچه انکار ميکرديد!»
قُلْ إِنِّي عَلَى بَينَةٍ مِنْ رَبِّي وَكَذَّبْتُمْ بِهِ مَا عِنْدِي مَا تَسْتَعْجِلُونَ بِهِ إِنِ الْحُكْمُ إِلَّا لِلَّهِ يقُصُّ الْحَقَّ وَهُوَ خَيرُ الْفَاصِلِينَ(الأنعام/57)
بگو: «من دليل روشني از پروردگارم دارم؛ و شما آن را تکذيب کردهايد! آنچه شما در باره آن (از نزول عذاب الهي) عجله داريد، به دست من نيست !حکم و فرمان، تنها از آن خداست! حق را از باطل جدا ميکند، و او بهترين جداکننده (حق از باطل) است.»
ثُمَّ رُدُّوا إِلَى اللَّهِ مَوْلَاهُمُ الْحَقِّ أَلَا لَهُ الْحُكْمُ وَهُوَ أَسْرَعُ الْحَاسِبِينَ(الأنعام/62)
سپس (تمام بندگان) به سوي خدا، که مولاي حقيقي آنهاست، بازميگردند. بدانيد که حکم و داوري، مخصوص اوست؛ و او، سريعترين حسابگران است!
وَكَذَّبَ بِهِ قَوْمُكَ وَهُوَ الْحَقُّ قُلْ لَسْتُ عَلَيكُمْ بِوَكِيلٍ(الأنعام/66)
قوم و جمعيت تو، آن (آيات الهي) را تکذيب و انکار کردند، در حالي که حق است! (به آنها) بگو: «من مسؤول (ايمانآوردن) شما نيستم! (وظيفه من، تنها ابلاغ رسالت است، نه اجبار شما بر ايمان.)»
وَهُوَ الَّذِي خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ بِالْحَقِّ وَيوْمَ يقُولُ كُنْ فَيكُونُ قَوْلُهُ الْحَقُّ وَلَهُ الْمُلْكُ يوْمَ ينْفَخُ فِي الصُّورِ عَالِمُ الْغَيبِ وَالشَّهَادَةِ وَهُوَ الْحَكِيمُ الْخَبِيرُ(الأنعام/73)
اوست که آسمانها و زمين را بحق آفريد؛ و آن روز که (به هر چيز) ميگويد: «موجود باش!» موجود ميشود؛ سخن او، حق است؛ و در آن روز که در «صور» دميده ميشود، حکومت مخصوص اوست، از پنهان و آشکار با خبر است، و اوست حکيم و آگاه.
وَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرَى عَلَى اللَّهِ كَذِبًا أَوْ قَالَ أُوحِي إِلَي وَلَمْ يوحَ إِلَيهِ شَيءٌ وَمَنْ قَالَ سَأُنْزِلُ مِثْلَ مَا أَنْزَلَ اللَّهُ وَلَوْ تَرَى إِذِ الظَّالِمُونَ فِي غَمَرَاتِ الْمَوْتِ وَالْمَلَائِكَةُ بَاسِطُو أَيدِيهِمْ أَخْرِجُوا أَنْفُسَكُمُ الْيوْمَ تُجْزَوْنَ عَذَابَ الْهُونِ بِمَا كُنْتُمْ تَقُولُونَ عَلَى اللَّهِ غَيرَ الْحَقِّ وَكُنْتُمْ عَنْ آياتِهِ تَسْتَكْبِرُونَ(الأنعام/93)
چه کسي ستمکارتر است از کسي که دروغي به خدا ببندد، يا بگويد: «بر من، وحي فرستاده شده»، در حالي که به او وحي نشده است، و کسي که بگويد: «من نيز همانند آنچه خدا نازل کرده است، نازل ميکنم»؟! و اگر ببيني هنگامي که (اين) ظالمان در شدايد مرگ فرو رفتهاند، و فرشتگان دستها را گشوده، به آنان ميگويند: «جان خود را خارج سازيد! امروز در برابر دروغهايي که به خدا بستيد و نسبت به آيات او تکبر ورزيديد، مجازات خوارکنندهاي خواهيد ديد»! (به حال آنها تأسف خواهي خورد)
قُلْ أَمَرَ رَبِّي بِالْقِسْطِ وَأَقِيمُوا وُجُوهَكُمْ عِنْدَ كُلِّ مَسْجِدٍ وَادْعُوهُ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ كَمَا بَدَأَكُمْ تَعُودُونَ(الأعراف/29)
بگو: «پروردگارم امر به عدالت کرده است؛ و توجه خويش را در هر مسجد (و به هنگام عبادت) به سوي او کنيد! و او را بخوانيد، در حالي که دين (خود) را براي او خالص گردانيد! (و بدانيد) همان گونه که در آغاز شما را آفريد، (بار ديگر در رستاخيز) بازميگرديد!
وَنَادَى أَصْحَابُ الْجَنَّةِ أَصْحَابَ النَّارِ أَنْ قَدْ وَجَدْنَا مَا وَعَدَنَا رَبُّنَا حَقًّا فَهَلْ وَجَدْتُمْ مَا وَعَدَ رَبُّكُمْ حَقًّا قَالُوا نَعَمْ فَأَذَّنَ مُؤَذِّنٌ بَينَهُمْ أَنْ لَعْنَةُ اللَّهِ عَلَى الظَّالِمِينَ(الأعراف/44)
و بهشتيان دوزخيان را صدا ميزنند که: «آنچه را پروردگارمان به ما وعده داده بود، همه را حق يافتيم؛ آيا شما هم آنچه را پروردگارتان به شما وعده داده بود حق يافتيد؟!» در اين هنگام، ندادهندهاي در ميان آنها ندا ميدهد که: «لعنت خدا بر ستمگران باد!
وَمِنْ قَوْمِ مُوسَى أُمَّةٌ يهْدُونَ بِالْحَقِّ وَبِهِ يعْدِلُونَ(الأعراف/159)
و از قوم موسي، گروهي هستند که به سوي حق هدايت ميکنند؛ و به حق و عدالت حکم مينمايند.
كَمَا أَخْرَجَكَ رَبُّكَ مِنْ بَيتِكَ بِالْحَقِّ وَإِنَّ فَرِيقًا مِنَ الْمُؤْمِنِينَ لَكَارِهُونَ(الأنفال/5)
همانگونه که خدا تو را بحق از خانه (به سوي ميدان بدر،) بيرون فرستاد، در حالي که گروهي از مؤمنان ناخشنود بودند (؛ولي سرانجامش پيروزي بود! ناخشنودي عدهاي از چگونگي تقسيم غنايم بدر نيز چنين است)!
يجَادِلُونَكَ فِي الْحَقِّ بَعْدَمَا تَبَينَ كَأَنَّمَا يسَاقُونَ إِلَى الْمَوْتِ وَهُمْ ينْظُرُونَ(الأنفال/6)
آنها پس از روشن شدن حق، باز با تو مجادله ميکردند؛ (و چنان ترس و وحشت آنها را فراگرفته بود، که) گويي به سوي مرگ رانده ميشوند، و آن را با چشم خود مينگرند!
وَإِذْ يعِدُكُمُ اللَّهُ إِحْدَى الطَّائِفَتَينِ أَنَّهَا لَكُمْ وَتَوَدُّونَ أَنَّ غَيرَ ذَاتِ الشَّوْكَةِ تَكُونُ لَكُمْ وَيرِيدُ اللَّهُ أَنْ يحِقَّ الْحَقَّ بِكَلِمَاتِهِ وَيقْطَعَ دَابِرَ الْكَافِرِينَ(الأنفال/7)
و (به ياد آريد) هنگامي را که خداوند به شما وعده داد که يکي از دو گروه [= کاروان تجاري قريش، يا لشکر مسلح آنها] نصيب شما خواهد بود؛ و شما دوست ميداشتيد که کاروان (غير مسلح) براي شما باشد (و بر آن پيروز شويد)؛ ولي خداوند ميخواهد حق را با کلمات خود تقويت، و ريشه کافران را قطع کند؛ (از اين رو شما را بر خلاف ميلتان با لشکر قريش درگير ساخت، و آن پيروزي بزرگ نصيبتان شد.)
لِيحِقَّ الْحَقَّ وَيبْطِلَ الْبَاطِلَ وَلَوْ كَرِهَ الْمُجْرِمُونَ(الأنفال/8)
تا حق را تثبيت کند، و باطل را از ميان بردارد، هر چند مجرمان کراهت داشته باشند.
هُوَ الَّذِي جَعَلَ الشَّمْسَ ضِياءً وَالْقَمَرَ نُورًا وَقَدَّرَهُ مَنَازِلَ لِتَعْلَمُوا عَدَدَ السِّنِينَ وَالْحِسَابَ
مَا خَلَقَ اللَّهُ ذَلِكَ إِلَّا بِالْحَقِّ يفَصِّلُ الْآياتِ لِقَوْمٍ يعْلَمُونَ(يونس/5)
او کسي است که خورشيد را روشنايي، و ماه را نور قرار داد؛ و براي آن منزلگاههايي مقدر کرد، تا عدد سالها و حساب (کارها) را بدانيد؛ خداوند اين را جز بحق نيافريده؛ او آيات (خود را) براي گروهي که اهل دانشند، شرح ميدهد!
إِنَّ فِي اخْتِلَافِ اللَّيلِ وَالنَّهَارِ وَمَا خَلَقَ اللَّهُ فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ لَآياتٍ لِقَوْمٍ يتَّقُونَ(يونس/6)
مسلما در آمد و شد شب و روز، و آنچه خداوند در آسمانها و زمين آفريده، آيات (و نشانههايي) است براي گروهي که پرهيزگارند (و حقايق را ميبينند).
هُنَالِكَ تَبْلُو كُلُّ نَفْسٍ مَا أَسْلَفَتْ وَرُدُّوا إِلَى اللَّهِ مَوْلَاهُمُ الْحَقِّ وَضَلَّ عَنْهُمْ مَا كَانُوا يفْتَرُونَ(يونس/30)
در آن جا، هر کس عملي را که قبلا انجام داده است، ميآزمايد. و همگي بسوي «الله» -مولا و سرپرست حقيقي خود- بازگردانده ميشوند؛ و چيزهايي را که بدروغ همتاي خدا قرار داده بودند، گم و نابود ميشوند!
فَذَلِكُمُ اللَّهُ رَبُّكُمُ الْحَقُّ فَمَاذَا بَعْدَ الْحَقِّ إِلَّا الضَّلَالُ فَأَنَّى تُصْرَفُونَ(يونس/32)
آن است خداوند، پروردگار حق شما (داراي همه اين صفات)! با اين حال، بعد از حق، چه چيزي جز گمراهي وجود دارد؟! پس چرا (از پرستش او) روي گردان ميشويد؟!
وَمَا يتَّبِعُ أَكْثَرُهُمْ إِلَّا ظَنًّا إِنَّ الظَّنَّ لَا يغْنِي مِنَ الْحَقِّ شَيئًا إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ بِمَا يفْعَلُونَ(يونس/36)
و بيشتر آنها، جز از گمان (و پندارهاي بياساس)، پيروي نميکنند؛ (در حالي که) گمان، هرگز انسان را از حق بينياز نميسازد (و به حق نميرساند)! به يقين، خداوند از آنچه انجام ميدهند، آگاه است!
وَيسْتَنْبِئُونَكَ أَحَقٌّ هُوَ قُلْ إِي وَرَبِّي إِنَّهُ لَحَقٌّ وَمَا أَنْتُمْ بِمُعْجِزِينَ(يونس/53)
از تو ميپرسند: «آيا آن (وعده مجازات الهي) حق است؟» بگو: «آري، به پروردگارم سوگند، قطعا حق است؛ و شما نميتوانيد از آن جلوگيري کنيد!»
أَلَا إِنَّ لِلَّهِ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ أَلَا إِنَّ وَعْدَ اللَّهِ حَقٌّ وَلَكِنَّ أَكْثَرَهُمْ لَا يعْلَمُونَ(يونس/55)
آگاه باشيد آنچه در آسمانها و زمين است، از آن خداست! آگاه باشيد وعده خدا حق است، ولي بيشتر آنها نميدانند!
فَلَمَّا جَاءَهُمُ الْحَقُّ مِنْ عِنْدِنَا قَالُوا إِنَّ هَذَا لَسِحْرٌ مُبِينٌ(يونس/76)
و هنگامي که حق از نزد ما بسراغ آنها آمد، گفتند: «اين، سحري است آشکار !»
فَإِنْ كُنْتَ فِي شَكٍّ مِمَّا أَنْزَلْنَا إِلَيكَ فَاسْأَلِ الَّذِينَ يقْرَءُونَ الْكِتَابَ مِنْ قَبْلِكَ لَقَدْ جَاءَكَ الْحَقُّ مِنْ رَبِّكَ فَلَا تَكُونَنَّ مِنَ الْمُمْتَرِينَ(يونس/94)
و اگر در آنچه بر تو نازل کردهايم ترديدي داري، از کساني که پيش از تو کتاب آسماني را ميخواندند بپرس، به يقين، «حق» از طرف پروردگارت به تو رسيده است؛ بنابر اين، هرگز از ترديدکنندگان مباش! [مسلما او ترديدي نداشت! اين درسي براي مردم بود!]
قُلْ يا أَيهَا النَّاسُ قَدْ جَاءَكُمُ الْحَقُّ مِنْ رَبِّكُمْ فَمَنِ اهْتَدَى فَإِنَّمَا يهْتَدِي لِنَفْسِهِ وَمَنْ ضَلَّ فَإِنَّمَا يضِلُّ عَلَيهَا وَمَا أَنَا عَلَيكُمْ بِوَكِيلٍ(يونس/108)
بگو: «اي مردم! حق از طرف پروردگارتان به سراغ شما آمده؛ هر کس (در پرتو آن) هدايت يابد، براي خود هدايت شده؛ و هر کس گمراه گردد، به زيان خود گمراه ميگردد؛ و من مأمور (به اجبار) شما نيستم!»
أَفَمَنْ كَانَ عَلَى بَينَةٍ مِنْ رَبِّهِ وَيتْلُوهُ شَاهِدٌ مِنْهُ وَمِنْ قَبْلِهِ كِتَابُ مُوسَى إِمَامًا وَرَحْمَةً أُولَئِكَ يؤْمِنُونَ بِهِ وَمَنْ يكْفُرْ بِهِ مِنَ الْأَحْزَابِ فَالنَّارُ مَوْعِدُهُ فَلَا تَكُ فِي مِرْيةٍ مِنْهُ إِنَّهُ الْحَقُّ مِنْ رَبِّكَ وَلَكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لَا يؤْمِنُونَ(هود/17)
آيا آن کس که دليل آشکاري از پروردگار خويش دارد، و بدنبال آن، شاهدي از سوي او ميباشد، و پيش از آن، کتاب موسي که پيشوا و رحمت بود (گواهي بر آن ميدهد، همچون کسي است که چنين نباشد)؟! آنها [= حقطلبان و حقيقتجويان] به او (که داراي اين ويژگيهاست،) ايمان ميآورند! و هر کس از گروههاي مختلف به او کافر شود، آتش وعدهگاه اوست! پس، ترديدي در آن نداشته باش که آن حق است از پروردگارت! ولي بيشتر مردم ايمان نميآورند!
لَهُ دَعْوَةُ الْحَقِّ وَالَّذِينَ يدْعُونَ مِنْ دُونِهِ لَا يسْتَجِيبُونَ لَهُمْ بِشَيءٍ إِلَّا كَبَاسِطِ كَفَّيهِ إِلَى الْمَاءِ لِيبْلُغَ فَاهُ وَمَا هُوَ بِبَالِغِهِ وَمَا دُعَاءُ الْكَافِرِينَ إِلَّا فِي ضَلَالٍ(الرعد/14)
دعوت حق از آن اوست! و کساني را که (مشرکان) غير از خدا ميخوانند، (هرگز) به دعوت آنها پاسخ نميگويند! آنها همچون کسي هستند که کفهاي (دست) خود را به سوي آب ميگشايد تا آب به دهانش برسد، و هرگز نخواهد رسيد! و دعاي کافران، جز در ضلال (و گمراهي) نيست!
أَنْزَلَ مِنَ السَّمَاءِ مَاءً فَسَالَتْ أَوْدِيةٌ بِقَدَرِهَا فَاحْتَمَلَ السَّيلُ زَبَدًا رَابِيا وَمِمَّا يوقِدُونَ عَلَيهِ فِي النَّارِ ابْتِغَاءَ حِلْيةٍ أَوْ مَتَاعٍ زَبَدٌ مِثْلُهُ كَذَلِكَ يضْرِبُ اللَّهُ الْحَقَّ وَالْبَاطِلَ فَأَمَّا الزَّبَدُ فَيذْهَبُ جُفَاءً وَأَمَّا مَا ينْفَعُ النَّاسَ فَيمْكُثُ فِي الْأَرْضِ كَذَلِكَ يضْرِبُ اللَّهُ الْأَمْثَالَ(الرعد/17)
خداوند از آسمان آبي فرستاد؛ و از هر دره و رودخانهاي به اندازه آنها سيلابي جاري شد؛ سپس سيل بر روي خود کفي حمل کرد؛ و از آنچه (در کورهها،) براي به دست آوردن زينت آلات يا وسايل زندگي، آتش روي آن روشن ميکنند نيز کفهايي مانند آن به وجود ميآيد -خداوند، حق و باطل را چنين مثل ميزند!- اما کفها به بيرون پرتاب ميشوند، ولي آنچه به مردم سود ميرساند [= آب يا فلز خالص ] در زمين ميماند؛ خداوند اينچنين مثال ميزند!
أَفَمَنْ يعْلَمُ أَنَّمَا أُنْزِلَ إِلَيكَ مِنْ رَبِّكَ الْحَقُّ كَمَنْ هُوَ أَعْمَى إِنَّمَا يتَذَكَّرُ أُولُو الْأَلْبَابِ(الرعد/19)
آيا کسي که ميداند آنچه از طرف پروردگارت بر تو نازل شده حق است، همانند کسي است که نابيناست؟! تنها صاحبان انديشه متذکر ميشوند...
أَلَمْ تَرَ أَنَّ اللَّهَ خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ بِالْحَقِّ إِنْ يشَأْ يذْهِبْكُمْ وَيأْتِ بِخَلْقٍ جَدِيدٍ(الإبراهيم/19)
آيا نديدي خداوند، آسمانها و زمين را بحق آفريده است؟! اگر بخواهد، شما را ميبرد و خلق تازهاي ميآورد!
وَقَالَ الشَّيطَانُ لَمَّا قُضِي الْأَمْرُ إِنَّ اللَّهَ وَعَدَكُمْ وَعْدَ الْحَقِّ وَوَعَدْتُكُمْ فَأَخْلَفْتُكُمْ وَمَا كَانَ لِي عَلَيكُمْ مِنْ سُلْطَانٍ إِلَّا أَنْ دَعَوْتُكُمْ فَاسْتَجَبْتُمْ لِي فَلَا تَلُومُونِي وَلُومُوا أَنْفُسَكُمْ مَا أَنَا بِمُصْرِخِكُمْ وَمَا أَنْتُمْ بِمُصْرِخِي إِنِّي كَفَرْتُ بِمَا أَشْرَكْتُمُونِ مِنْ قَبْلُ إِنَّ الظَّالِمِينَ لَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ(الإبراهيم/22)
و شيطان، هنگامي که کار تمام ميشود، ميگويد: «خداوند به شما وعده حق داد؛ و من به شما وعده (باطل) دادم، و تخلف کردم! من بر شما تسلطي نداشتم، جز اينکه دعوتتان کردم و شما دعوت مرا پذيرفتيد! بنابر اين، مرا سرزنش نکنيد؛ خود را سرزنش کنيد! نه من فريادرس شما هستم، و نه شما فريادرس من! من نسبت به شرک شما درباره خود، که از قبل داشتيد، (و اطاعت مرا همرديف اطاعت خدا قرار داديد) بيزار و کافرم!» مسلما ستمکاران عذاب دردناکي دارند!
مَا نُنَزِّلُ الْمَلَائِكَةَ إِلَّا بِالْحَقِّ وَمَا كَانُوا إِذًا مُنْظَرِينَ(الحجر/8)
(اما اينها بايد بدانند) ما فرشتگان را، جز بحق، نازل نميکنيم،؛و هرگاه نازل شوند، ديگر به اينها مهلت داده نميشود (؛و در صورت انکار، به عذاب الهي نابود ميگردند)!
وَمَا خَلَقْنَا السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ وَمَا بَينَهُمَا إِلَّا بِالْحَقِّ وَإِنَّ السَّاعَةَ لَآتِيةٌ فَاصْفَحِ الصَّفْحَ الْجَمِيلَ(الحجر/85)
ما آسمانها و زمين و آنچه را ميان آن دو است، جز بحق نيافريديم؛ و ساعت موعود [= قيامت] قطعا فرا خواهد رسيد (و جزاي هر کس به او ميرسد)! پس، از آنها به طرز شايستهاي صرفنظر کن (و آنها را بر نادانيهايشان ملامت ننما)!
خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ بِالْحَقِّ تَعَالَى عَمَّا يشْرِكُونَ(النحل/3)
آسمانها و زمين را بحق آفريد؛ او برتر است از اينکه همتايي براي او قرار ميدهند!
وَقُلْ جَاءَ الْحَقُّ وَزَهَقَ الْبَاطِلُ إِنَّ الْبَاطِلَ كَانَ زَهُوقًا(الإسراء/81)
و بگو: «حق آمد، و باطل نابود شد؛ يقينا باطل نابود شدني است!»
وَقُلِ الْحَقُّ مِنْ رَبِّكُمْ فَمَنْ شَاءَ فَلْيؤْمِنْ وَمَنْ شَاءَ فَلْيكْفُرْ إِنَّا أَعْتَدْنَا لِلظَّالِمِينَ نَارًا أَحَاطَ بِهِمْ سُرَادِقُهَا وَإِنْ يسْتَغِيثُوا يغَاثُوا بِمَاءٍ كَالْمُهْلِ يشْوِي الْوُجُوهَ بِئْسَ الشَّرَابُ وَسَاءَتْ مُرْتَفَقًا(الکهف/29)
بگو: «اين حق است از سوي پروردگارتان! هر کس ميخواهد ايمان بياورد (و اين حقيقت را پذيرا شود)، و هر کس ميخواهد کافر گردد!» ما براي ستمگران آتشي آماده کرديم که سراپردهاش آنان را از هر سو احاطه کرده است! و اگر تقاضاي آب کنند، آبي براي آنان مياورند که همچون فلز گداخته صورتها را بريان ميکند! چه بد نوشيدني، و چه بد محل اجتماعي است!
هُنَالِكَ الْوَلَايةُ لِلَّهِ الْحَقِّ هُوَ خَيرٌ ثَوَابًا وَخَيرٌ عُقْبًا(الکهف/44)
در آنجا ثابت شد که ولايت (و قدرت) از آن خداوند بر حق است! اوست که برترين ثواب، و بهترين عاقبت را (براي مطيعان) دارد!
وَمَا نُرْسِلُ الْمُرْسَلِينَ إِلَّا مُبَشِّرِينَ وَمُنْذِرِينَ وَيجَادِلُ الَّذِينَ كَفَرُوا بِالْبَاطِلِ لِيدْحِضُوا بِهِ الْحَقَّ وَاتَّخَذُوا آياتِي وَمَا أُنْذِرُوا هُزُوًا(الکهف/56)
ما پيامبران را، جز بعنوان بشارت دهنده و انذار کننده، نميفرستيم؛ اما کافران همواره مجادله به باطل ميکنند، تا (به گمان خود،) حق را بوسيله آن از ميان بردارند! و آيات ما، و مجازاتهايي را که به آنان وعده داده شده است،به باد مسخره گرفتند!
فَتَعَالَى اللَّهُ الْمَلِكُ الْحَقُّ وَلَا تَعْجَلْ بِالْقُرْآنِ مِنْ قَبْلِ أَنْ يقْضَى إِلَيكَ وَحْيهُ وَقُلْ رَبِّ زِدْنِي عِلْمًا(طه/114)
پس بلندمرتبه است خداوندي که سلطان حق است! پس نسبت به (تلاوت) قرآن عجله مکن، پيش از آنکه وحي آن بر تو تمام شود؛ و بگو: «پروردگارا! علم مرا افزون کن!»
بَلْ نَقْذِفُ بِالْحَقِّ عَلَى الْبَاطِلِ فَيدْمَغُهُ فَإِذَا هُوَ زَاهِقٌ وَلَكُمُ الْوَيلُ مِمَّا تَصِفُونَ(الأنبياء/18)
بلکه ما حق را بر سر باطل ميکوبيم تا آن را هلاک سازد؛ و اين گونه، باطل محو و نابود ميشود! اما واي بر شما از توصيفي که (درباره خدا و هدف آفرينش)ميکنيد!
ذَلِكَ بِأَنَّ اللَّهَ هُوَ الْحَقُّ وَأَنَّهُ يحْيي الْمَوْتَى وَأَنَّهُ عَلَى كُلِّ شَيءٍ قَدِيرٌ(الحج/6)
اين بخاطر آن است که (بدانيد) خداوند حق است؛ و اوست که مردگان را زنده ميکند؛ و بر هر چيزي تواناست.
إِنَّ اللَّهَ يدَافِعُ عَنِ الَّذِينَ آمَنُوا إِنَّ اللَّهَ لَا يحِبُّ كُلَّ خَوَّانٍ كَفُورٍ(الحج/38)
خداوند از کساني که ايمان آوردهاند دفاع ميکند؛ خداوند هيچ خيانتکار ناسپاسي را دوست ندارد!
وَلِيعْلَمَ الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ أَنَّهُ الْحَقُّ مِنْ رَبِّكَ فَيؤْمِنُوا بِهِ فَتُخْبِتَ لَهُ قُلُوبُهُمْ وَإِنَّ اللَّهَ لَهَادِ الَّذِينَ آمَنُوا إِلَى صِرَاطٍ مُسْتَقِيمٍ(الحج/54)
و (نيز) هدف اين بود که آگاهان بدانند اين حقي است از سوي پروردگارت، و در نتيجه به آن ايمان بياورند، و دلهايشان در برابر آن خاضع گردد؛ و خداوند کساني را که ايمان آوردند، بسوي صراط مستقيم هدايت ميکند.
ذَلِكَ بِأَنَّ اللَّهَ هُوَ الْحَقُّ وَأَنَّ مَا يدْعُونَ مِنْ دُونِهِ هُوَ الْبَاطِلُ وَأَنَّ اللَّهَ هُوَ الْعَلِي الْكَبِيرُ(الحج/62)
اين بخاطر آن است که خداوند حق است؛ و آنچه را غير از او ميخوانند باطل است؛ و خداوند بلندمقام و بزرگ است!
وَلَا نُكَلِّفُ نَفْسًا إِلَّا وُسْعَهَا وَلَدَينَا كِتَابٌ ينْطِقُ بِالْحَقِّ وَهُمْ لَا يظْلَمُونَ(المؤمنون/62)
و ما هيچ کس را جز به اندازه تواناييش تکليف نميکنيم؛ و نزد ما کتابي است که (تمام اعمال بندگان را ثبت کرده و) بحق سخن ميگويد؛ و به آنان هيچ ستمي نميشود.
أَمْ يقُولُونَ بِهِ جِنَّةٌ بَلْ جَاءَهُمْ بِالْحَقِّ وَأَكْثَرُهُمْ لِلْحَقِّ كَارِهُونَ(المؤمنون/70)
يا ميگويند او ديوانه است؟! ولي او حق را براي آنان آورده؛ اما بيشترشان از حق کراهت دارند (و گريزانند).
وَلَوِ اتَّبَعَ الْحَقُّ أَهْوَاءَهُمْ لَفَسَدَتِ السَّمَاوَاتُ وَالْأَرْضُ وَمَنْ فِيهِنَّ بَلْ أَتَينَاهُمْ بِذِكْرِهِمْ فَهُمْ عَنْ ذِكْرِهِمْ مُعْرِضُونَ(المؤمنون/71)
و اگر حق از هوسهاي آنها پيروي کند، آسمانها و زمين و همه کساني که در آنها هستند تباه ميشوند! ولي ما قرآني به آنها داديم که مايه يادآوري (و عزت و شرف) براي آنهاست، اما آنان از (آنچه مايه) يادآوريشان (است) رويگردانند!
بَلْ أَتَينَاهُمْ بِالْحَقِّ وَإِنَّهُمْ لَكَاذِبُونَ(المؤمنون/90)
نه، (واقع اين است که) ما حق را براي آنها آورديم؛ و آنان دروغ ميگويند!
يوْمَئِذٍ يوَفِّيهِمُ اللَّهُ دِينَهُمُ الْحَقَّ وَيعْلَمُونَ أَنَّ اللَّهَ هُوَ الْحَقُّ الْمُبِينُ(النور/25)
آن روز، خداوند جزاي واقعي آنان را بيکم و کاست ميدهد؛ و ميدانند که خداوند حق آشکار است!
الْمُلْكُ يوْمَئِذٍ الْحَقُّ لِلرَّحْمَنِ وَكَانَ يوْمًا عَلَى الْكَافِرِينَ عَسِيرًا(الفرقان/26)
حکومت در آن روز از آن خداوند رحمان است؛ و آن روز، روز سختي براي کافران خواهد بود!
فَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ إِنَّكَ عَلَى الْحَقِّ الْمُبِينِ(النمل/79)
پس بر خدا توکل کن، که تو بر حق آشکار هستي!
وَنَزَعْنَا مِنْ كُلِّ أُمَّةٍ شَهِيدًا فَقُلْنَا هَاتُوا بُرْهَانَكُمْ فَعَلِمُوا أَنَّ الْحَقَّ لِلَّهِ وَضَلَّ عَنْهُمْ مَا كَانُوا يفْتَرُونَ(القصص/75)
(در آن روز) از هر امتي گواهي برميگزينيم و (به مشرکان) ميگوييم: «دليل خود را بياوريد!» اما آنها ميدانند که حق از آن خداست، و تمام آنچه را افترا ميبستند از (نظر) آنها گم خواهد شد!
خَلَقَ اللَّهُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ بِالْحَقِّ إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآيةً لِلْمُؤْمِنِينَ(العنکبوت/44)
خداوند، آسمانها و زمين را بحق آفريد؛ و در اين آيتي است براي مؤمنان.
قُلْ كَفَى بِاللَّهِ بَينِي وَبَينَكُمْ شَهِيدًا يعْلَمُ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَالَّذِينَ آمَنُوا بِالْبَاطِلِ وَكَفَرُوا بِاللَّهِ أُولَئِكَ هُمُ الْخَاسِرُونَ(العنکبوت/52)
بگو: «همين بس که خدا ميان من و شما گواه است؛ آنچه را در آسمانها و زمين است ميداند؛ و کساني که به باطل ايمان آوردند و به خدا کافر شدند زيانکاران واقعي هستند!
أَوَلَمْ يرَوْا أَنَّا جَعَلْنَا حَرَمًا آمِنًا وَيتَخَطَّفُ النَّاسُ مِنْ حَوْلِهِمْ أَفَبِالْبَاطِلِ يؤْمِنُونَ وَبِنِعْمَةِ اللَّهِ يكْفُرُونَ(العنکبوت/67)
آيا نديدند که ما حرم امني (براي آنها) قرار داديم در حالي که مردم را در اطراف آنان (در بيرون اين حرم) ميربايند؟! آيا به باطل ايمان ميآورند و نعمت خدا را کفران ميکنند؟!
وَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرَى عَلَى اللَّهِ كَذِبًا أَوْ كَذَّبَ بِالْحَقِّ لَمَّا جَاءَهُ أَلَيسَ فِي جَهَنَّمَ مَثْوًى لِلْكَافِرِينَ(العنکبوت/68)
چه کسي ستمکارتر از آن کس است که بر خدا دروغ بسته يا حق را پس از آنکه به سراغش آمده تکذيب نمايد؟! آيا جايگاه کافران در دوزخ نيست؟!
فَاصْبِرْ إِنَّ وَعْدَ اللَّهِ حَقٌّ وَلَا يسْتَخِفَّنَّكَ الَّذِينَ لَا يوقِنُونَ(الروم/60)
اکنون که چنين است صبر پيشه کن که وعده خدا حق است؛ و هرگز کساني که ايمان ندارند تو را خشمگين نسازند (و از راه خود منحرف نکنند)!
ذَلِكَ بِأَنَّ اللَّهَ هُوَ الْحَقُّ وَأَنَّ مَا يدْعُونَ مِنْ دُونِهِ الْبَاطِلُ وَأَنَّ اللَّهَ هُوَ الْعَلِي الْكَبِيرُ(لقمان/30)
اينها همه دليل بر آن است که خداوند حق است، و آنچه غير از او ميخوانند باطل است، و خداوند بلند مقام و بزرگ مرتبه است!
أَمْ يقُولُونَ افْتَرَاهُ بَلْ هُوَ الْحَقُّ مِنْ رَبِّكَ لِتُنْذِرَ قَوْمًا مَا أَتَاهُمْ مِنْ نَذِيرٍ مِنْ قَبْلِكَ لَعَلَّهُمْ يهْتَدُونَ(السجده/3)
ولي آنان ميگويند: «(محمد) آن را بدروغ به خدا بسته است»، اما اين سخن حقي است از سوي پروردگارت تا گروهي را انذار کني که پيش از تو هيچ انذارکنندهاي براي آنان نيامده است، شايد (پند گيرند و) هدايت شوند!
مَا جَعَلَ اللَّهُ لِرَجُلٍ مِنْ قَلْبَينِ فِي جَوْفِهِ وَمَا جَعَلَ أَزْوَاجَكُمُ اللَّائِي تُظَاهِرُونَ مِنْهُنَّ أُمَّهَاتِكُمْ وَمَا جَعَلَ أَدْعِياءَكُمْ أَبْنَاءَكُمْ ذَلِكُمْ قَوْلُكُمْ بِأَفْوَاهِكُمْ وَاللَّهُ يقُولُ الْحَقَّ وَهُوَ يهْدِي السَّبِيلَ(الأحزاب/4)
خداوند براي هيچ کس دو دل در درونش نيافريده؛ و هرگز همسرانتان را که مورد «ظهار» قرارميدهيد مادران شما قرار نداده؛ و (نيز) فرزندخواندههاي شما را فرزند حقيقي شما قرارنداده است؛ اين سخن شماست که به دهان خود ميگوييد (سخني باطل و بيپايه)؛ اما خداوند حق را ميگويد و او به راه راست هدايت ميکند.
يا أَيهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَدْخُلُوا بُيوتَ النَّبِي إِلَّا أَنْ يؤْذَنَ لَكُمْ إِلَى طَعَامٍ غَيرَ نَاظِرِينَ إِنَاهُ وَلَكِنْ إِذَا دُعِيتُمْ فَادْخُلُوا فَإِذَا طَعِمْتُمْ فَانْتَشِرُوا وَلَا مُسْتَأْنِسِينَ لِحَدِيثٍ إِنَّ ذَلِكُمْ كَانَ يؤْذِي النَّبِي فَيسْتَحْيي مِنْكُمْ وَاللَّهُ لَا يسْتَحْيي مِنَ الْحَقِّ وَإِذَا سَأَلْتُمُوهُنَّ مَتَاعًا فَاسْأَلُوهُنَّ مِنْ وَرَاءِ حِجَابٍ ذَلِكُمْ أَطْهَرُ لِقُلُوبِكُمْ وَقُلُوبِهِنَّ وَمَا كَانَ لَكُمْ أَنْ تُؤْذُوا رَسُولَ اللَّهِ وَلَا أَنْ تَنْكِحُوا أَزْوَاجَهُ مِنْ بَعْدِهِ أَبَدًا إِنَّ ذَلِكُمْ كَانَ عِنْدَ اللَّهِ عَظِيمًا(الأحزاب/53)
اي کساني که ايمان آوردهايد! در خانههاي پيامبر داخل نشويد مگر به شما براي صرف غذا اجازه داده شود، در حالي که (قبل از موعد نياييد و) در انتظار وقت غذا ننشينيد؛ اما هنگامي که دعوت شديد داخل شويد؛ و وقتي غذا خورديد پراکنده شويد، و (بعد از صرف غذا) به بحث و صحبت ننشينيد؛ اين عمل، پيامبر را ناراحت مينمايد، ولي از شما شرم ميکند (و چيزي نميگويد)؛ اما خداوند از (بيان) حق شرم ندارد! و هنگامي که چيزي از وسايل زندگي را (بعنوان عاريت) از آنان [= همسران پيامبر] ميخواهيد از پشت پرده بخواهيد؛ اين کار براي پاکي دلهاي شما و آنها بهتر است! و شما حق نداريد رسول خدا را آزار دهيد، و نه هرگز همسران او را بعد از او به همسري خود درآوريد که اين کار نزد خدا بزرگ است!
وَيرَى الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ الَّذِي أُنْزِلَ إِلَيكَ مِنْ رَبِّكَ هُوَ الْحَقَّ وَيهْدِي إِلَى صِرَاطِ الْعَزِيزِ الْحَمِيدِ(سبأ/6)
کساني که به ايشان علم داده شده، آنچه را از سوي پروردگارت بر تو نازل شده حق مي دانند و به راه خداوند عزيز و حميد هدايت ميکند.
قُلْ إِنَّ رَبِّي يقْذِفُ بِالْحَقِّ عَلَّامُ الْغُيوبِ(سبأ/48)
بگو: «پروردگار من حق را (بر دل پيامبران خود) ميافکند، که او داناي غيبها (و اسرار نهان) است.»
قُلْ جَاءَ الْحَقُّ وَمَا يبْدِئُ الْبَاطِلُ وَمَا يعِيدُ(سبأ/49)
بگو: «حق آمد! و باطل (کاري از آن ساخته نيست و) نميتواند آغازگر چيزي باشد و نه تجديدکننده آن!»
يا أَيهَا النَّاسُ إِنَّ وَعْدَ اللَّهِ حَقٌّ فَلَا تَغُرَّنَّكُمُ الْحَياةُ الدُّنْيا وَلَا يغُرَّنَّكُمْ بِاللَّهِ الْغَرُورُ(فاطر/5)
اي مردم! وعده خداوند حق است؛ مبادا زندگي دنيا شما را بفريبد، و مبادا شيطان شما را فريب دهد و به (کرم) خدا مغرور سازد!
إِنَّا أَرْسَلْنَاكَ بِالْحَقِّ بَشِيرًا وَنَذِيرًا وَإِنْ مِنْ أُمَّةٍ إِلَّا خَلَا فِيهَا نَذِيرٌ(فاطر/24)
ما تو را بحق براي بشارت و انذار فرستاديم؛ و هر امتي در گذشته انذارکنندهاي داشته است!
وَالَّذِي أَوْحَينَا إِلَيكَ مِنَ الْكِتَابِ هُوَ الْحَقُّ مُصَدِّقًا لِمَا بَينَ يدَيهِ إِنَّ اللَّهَ بِعِبَادِهِ لَخَبِيرٌ بَصِيرٌ(فاطر/31)
و آنچه از کتاب به تو وحي کرديم حق است و تصديقکننده و هماهنگ با کتب پيش از آن؛ خداوند نسبت به بندگانش خبير و بيناست!
بَلْ جَاءَ بِالْحَقِّ وَصَدَّقَ الْمُرْسَلِينَ(الصافات/37)
چنين نيست، او حق را آورده و پيامبران پيشين را تصديق کرده است!
وَمَا خَلَقْنَا السَّمَاءَ وَالْأَرْضَ وَمَا بَينَهُمَا بَاطِلًا ذَلِكَ ظَنُّ الَّذِينَ كَفَرُوا فَوَيلٌ لِلَّذِينَ كَفَرُوا مِنَ النَّارِ(ص/27)
ما آسمان و زمين و آنچه را ميان آنهاست بيهوده نيافريديم؛ اين گمان کافران است؛ واي بر کافران از آتش (دوزخ)!
قَالَ فَالْحَقُّ وَالْحَقَّ أَقُولُ(ص/84)
فرمود: «به حق سوگند، و حق ميگويم،
لَأَمْلَأَنَّ جَهَنَّمَ مِنْكَ وَمِمَّنْ تَبِعَكَ مِنْهُمْ أَجْمَعِينَ(ص/85)
که جهنم را از تو و هر کدام از آنان که از تو پيروي کند، پر خواهم کرد!»
إِنَّا أَنْزَلْنَا إِلَيكَ الْكِتَابَ بِالْحَقِّ فَاعْبُدِ اللَّهَ مُخْلِصًا لَهُ الدِّينَ(الزمر/2)
ما اين کتاب را بحق بر تو نازل کرديم؛ پس خدا را پرستش کن و دين خود را براي او خالص گردان!
إِنَّا أَنْزَلْنَا عَلَيكَ الْكِتَابَ لِلنَّاسِ بِالْحَقِّ فَمَنِ اهْتَدَى فَلِنَفْسِهِ وَمَنْ ضَلَّ فَإِنَّمَا يضِلُّ عَلَيهَا وَمَا أَنْتَ عَلَيهِمْ بِوَكِيلٍ(الزمر/41)
ما اين کتاب (آسماني) را براي مردم بحق بر تو نازل کرديم؛ هر کس هدايت را پذيرد به نفع خود اوست؛ و هر کس گمراهي را برگزيند، تنها به زيان خود گمراه ميگردد؛ و تو مأمور اجبار آنها به هدايت نيستي.
وَأَشْرَقَتِ الْأَرْضُ بِنُورِ رَبِّهَا وَوُضِعَ الْكِتَابُ وَجِيءَ بِالنَّبِيينَ وَالشُّهَدَاءِ وَقُضِي بَينَهُمْ بِالْحَقِّ وَهُمْ لَا يظْلَمُونَ(الزمر/69)
و زمين (در آن روز) به نور پروردگارش روشن ميشود، و نامههاي اعمال را پيش مينهند و پيامبران و گواهان را حاضر ميسازند، و ميان آنها بحق داوري ميشود و به آنان ستم نخواهد شد!
وَتَرَى الْمَلَائِكَةَ حَافِّينَ مِنْ حَوْلِ الْعَرْشِ يسَبِّحُونَ بِحَمْدِ رَبِّهِمْ وَقُضِي بَينَهُمْ بِالْحَقِّ وَقِيلَ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ(الزمر/75)
(در آن روز) فرشتگان را ميبيني که بر گرد عرش خدا حلقه زدهاند و با ستايش پروردگارشان تسبيح ميگويند؛ و در ميان بندگان بحق داوري ميشود؛ و (سرانجام) گفته خواهد شد: «حمد مخصوص خدا پروردگار جهانيان است!»
كَذَّبَتْ قَبْلَهُمْ قَوْمُ نُوحٍ وَالْأَحْزَابُ مِنْ بَعْدِهِمْ وَهَمَّتْ كُلُّ أُمَّةٍ بِرَسُولِهِمْ لِيأْخُذُوهُ وَجَادَلُوا بِالْبَاطِلِ لِيدْحِضُوا بِهِ الْحَقَّ فَأَخَذْتُهُمْ فَكَيفَ كَانَ عِقَابِ(غافر/5)
پيش از آنها قوم نوح و اقوامي که بعد از ايشان بودند (پيامبرانشان را) تکذيب کردند؛ و هر امتي در پي آن بود که توطئه کند و پيامبرش را بگيرد (و آزار دهد)، و براي محو حق به مجادله باطل دست زدند؛ اما من آنها را گرفتم (و سخت مجازات کردم)؛ ببين که مجازات من چگونه بود!
وَاللَّهُ يقْضِي بِالْحَقِّ وَالَّذِينَ يدْعُونَ مِنْ دُونِهِ لَا يقْضُونَ بِشَيءٍ إِنَّ اللَّهَ هُوَ السَّمِيعُ الْبَصِيرُ(غافر/20)
خداوند بحق داوري ميکند، و معبودهايي را که غير از او ميخوانند هيچ گونه داوري ندارند؛ خداوند شنوا و بيناست!
فَاصْبِرْ إِنَّ وَعْدَ اللَّهِ حَقٌّ وَاسْتَغْفِرْ لِذَنْبِكَ وَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ بِالْعَشِي وَالْإِبْكَارِ(غافر/55)
پس (اي پيامبر!) صبر و شکيبايي پيشه کن که وعده خدا حق است، و براي گناهت استغفار کن، و هر صبح و شام تسبيح و حمد پروردگارت را بجا آور!
ذَلِكُمْ بِمَا كُنْتُمْ تَفْرَحُونَ فِي الْأَرْضِ بِغَيرِ الْحَقِّ وَبِمَا كُنْتُمْ تَمْرَحُونَ(غافر/75)
اين (عذاب) بخاطر آن است که بناحق در زمين شادي ميکرديد و از روي غرور و مستي به خوشحالي ميپرداختيد!
فَاصْبِرْ إِنَّ وَعْدَ اللَّهِ حَقٌّ فَإِمَّا نُرِينَّكَ بَعْضَ الَّذِي نَعِدُهُمْ أَوْ نَتَوَفَّينَّكَ فَإِلَينَا يرْجَعُونَ(غافر/77)
پس (اي پيامبر) صبر کن که وعده خدا حق است؛ و هرگاه قسمتي از مجازاتهايي را که به آنها وعده دادهايم در حال حياتت به تو ارائه دهيم، يا تو را (پيش از آن) از دنيا ببريم (مهم نيست)؛ چرا که همه آنان را تنها بسوي ما باز ميگردانند!
وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا رُسُلًا مِنْ قَبْلِكَ مِنْهُمْ مَنْ قَصَصْنَا عَلَيكَ وَمِنْهُمْ مَنْ لَمْ نَقْصُصْ عَلَيكَ وَمَا كَانَ لِرَسُولٍ أَنْ يأْتِي بِآيةٍ إِلَّا بِإِذْنِ اللَّهِ فَإِذَا جَاءَ أَمْرُ اللَّهِ قُضِي بِالْحَقِّ وَخَسِرَ هُنَالِكَ الْمُبْطِلُونَ(غافر/78)
ما پيش از تو رسولاني فرستاديم؛ سرگذشت گروهي از آنان را براي تو بازگفته، و گروهي را براي تو بازگو نکردهايم؛ و هيچ پيامبري حق نداشت معجزهاي جز بفرمان خدا بياورد و هنگامي که فرمان خداوند (براي مجازات آنها) صادر شود، بحق داوري خواهد شد؛ و آنجا اهل باطل زيان خواهند کرد!
لَا يأْتِيهِ الْبَاطِلُ مِنْ بَينِ يدَيهِ وَلَا مِنْ خَلْفِهِ تَنْزِيلٌ مِنْ حَكِيمٍ حَمِيدٍ(فصلت/42)
که هيچ گونه باطلي، نه از پيش رو و نه از پشت سر، به سراغ آن نميآيد؛ چرا که از سوي خداوند حکيم و شايسته ستايش نازل شده است!
سَنُرِيهِمْ آياتِنَا فِي الْآفَاقِ وَفِي أَنْفُسِهِمْ حَتَّى يتَبَينَ لَهُمْ أَنَّهُ الْحَقُّ أَوَلَمْ يكْفِ بِرَبِّكَ أَنَّهُ عَلَى كُلِّ شَيءٍ شَهِيدٌ(فصلت/53)
به زودي نشانههاي خود را در اطراف جهان و در درون جانشان به آنها نشان ميدهيم تا براي آنان آشکار گردد که او حق است؛ آيا کافي نيست که پروردگارت بر همه چيز شاهد و گواه است؟!
اللَّهُ الَّذِي أَنْزَلَ الْكِتَابَ بِالْحَقِّ وَالْمِيزَانَ وَمَا يدْرِيكَ لَعَلَّ السَّاعَةَ قَرِيبٌ(شوري/17)
خداوند کسي است که کتاب را بحق نازل کرد و ميزان (سنجش حق و باطل و خبر قيامت) را نيز؛ تو چه ميداني شايد ساعت (قيام قيامت) نزديک باشد!
يسْتَعْجِلُ بِهَا الَّذِينَ لَا يؤْمِنُونَ بِهَا وَالَّذِينَ آمَنُوا مُشْفِقُونَ مِنْهَا وَيعْلَمُونَ أَنَّهَا الْحَقُّ أَلَا إِنَّ الَّذِينَ يمَارُونَ فِي السَّاعَةِ لَفِي ضَلَالٍ بَعِيدٍ(شوري/18)
کساني که به قيامت ايمان ندارند درباره آن شتاب ميکنند؛ ولي آنها که ايمان آوردهاند پيوسته از آن هراسانند، و ميدانند آن حق است؛ آگاه باشيد کساني که در قيامت ترديد ميکنند، در گمراهي عميقي هستند.
أَمْ يقُولُونَ افْتَرَى عَلَى اللَّهِ كَذِبًا فَإِنْ يشَإِ اللَّهُ يخْتِمْ عَلَى قَلْبِكَ وَيمْحُ اللَّهُ الْبَاطِلَ وَيحِقُّ الْحَقَّ بِكَلِمَاتِهِ إِنَّهُ عَلِيمٌ بِذَاتِ الصُّدُورِ(شوري/24)
آيا ميگويند: «او بر خدا دروغ بسته است»؟! در حالي که اگر خدا بخواهد بر قلب تو مهر مينهد (و اگر خلاف بگوئي قدرت اظهار اين آيات را از تو ميگيرد) و باطل را محو ميکند و حق را بفرمانش پابرجا ميسازد؛ چرا که او از آنچه درون سينههاست آگاه است.
بَلْ مَتَّعْتُ هَؤُلَاءِ وَآبَاءَهُمْ حَتَّى جَاءَهُمُ الْحَقُّ وَرَسُولٌ مُبِينٌ(الزخرف/29)
ولي من اين گروه و پدرانشان را از مواهب دنيا بهرهمند ساختم تا حق و فرستاده آشکار (الهي) به سراغشان آمد؛
وَلَمَّا جَاءَهُمُ الْحَقُّ قَالُوا هَذَا سِحْرٌ وَإِنَّا بِهِ كَافِرُونَ(الزخرف/30)
هنگامي که حق به سراغشان آمد؛ گفتند: «اين سحر است، و ما نسبت به آن کافريم»!
وَلَا يمْلِكُ الَّذِينَ يدْعُونَ مِنْ دُونِهِ الشَّفَاعَةَ إِلَّا مَنْ شَهِدَ بِالْحَقِّ وَهُمْ يعْلَمُونَ(الزخرف/86)
کساني را که غير از او ميخوانند قادر بر شفاعت نيستند؛ مگر آنها که شهادت به حق دادهاند و بخوبي آگاهند!
مَا خَلَقْنَاهُمَا إِلَّا بِالْحَقِّ وَلَكِنَّ أَكْثَرَهُمْ لَا يعْلَمُونَ(الدخان/39)
ما آن دو را جز بحق نيافريديم؛ ولي بيشتر آنان نميدانند!
تِلْكَ آياتُ اللَّهِ نَتْلُوهَا عَلَيكَ بِالْحَقِّ فَبِأَي حَدِيثٍ بَعْدَ اللَّهِ وَآياتِهِ يؤْمِنُونَ(الجاثية/6)
اينها آيات خداوند است که ما آن را بحق بر تو تلاوت ميکنيم؛ اگر آنها به اين آيات ايمان نياورند، به کدام سخن بعد از سخن خدا و آياتش ايمان ميآورند؟!
وَخَلَقَ اللَّهُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ بِالْحَقِّ وَلِتُجْزَى كُلُّ نَفْسٍ بِمَا كَسَبَتْ وَهُمْ لَا يظْلَمُونَ(الجاثية/22)
و خداوند آسمانها و زمين را بحق آفريده است تا هر کس در برابر اعمالي که انجام داده است جزا داده شود؛ و به آنها ستمي نخواهد شد!
هَذَا كِتَابُنَا ينْطِقُ عَلَيكُمْ بِالْحَقِّ إِنَّا كُنَّا نَسْتَنْسِخُ مَا كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ(الجاثية/29)
اين کتاب ما است که بحق با شما سخن ميگويد (و اعمال شما را بازگو ميکند)؛ ما آنچه را انجام ميداديد مينوشتيم!
وَإِذَا قِيلَ إِنَّ وَعْدَ اللَّهِ حَقٌّ وَالسَّاعَةُ لَا رَيبَ فِيهَا قُلْتُمْ مَا نَدْرِي مَا السَّاعَةُ إِنْ نَظُنُّ إِلَّا ظَنًّا وَمَا نَحْنُ بِمُسْتَيقِنِينَ(الجاثية/32)
و هنگامي که گفته ميشد: «وعده خداوند حق است، و در قيامت هيچ شکي نيست» ، شما ميگفتيد: «ما نميدانيم قيامت چيست؟ ما تنها گماني در اين باره داريم، و به هيچوجه يقين نداريم!»
مَا خَلَقْنَا السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ وَمَا بَينَهُمَا إِلَّا بِالْحَقِّ وَأَجَلٍ مُسَمًّى وَالَّذِينَ كَفَرُوا عَمَّا أُنْذِرُوا مُعْرِضُونَ(الأحقاف/3)
ما آسمانها و زمين و آنچه را در ميان اين دو است جز بحق و براي سرآمد معيني نيافريديم؛ اما کافران از آنچه انذار ميشوند روي گردانند!
وَإِذَا تُتْلَى عَلَيهِمْ آياتُنَا بَينَاتٍ قَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لِلْحَقِّ لَمَّا جَاءَهُمْ هَذَا سِحْرٌ مُبِينٌ(الأحقاف/7)
هنگامي که آيات روشن ما بر آنان خوانده ميشود، کافران در برابر حقي که براي آنها آمده ميگويند: «اين سحري آشکار است!»
وَيوْمَ يعْرَضُ الَّذِينَ كَفَرُوا عَلَى النَّارِ أَلَيسَ هَذَا بِالْحَقِّ قَالُوا بَلَى وَرَبِّنَا قَالَ فَذُوقُوا الْعَذَابَ بِمَا كُنْتُمْ تَكْفُرُونَ(الأحقاف/34)
روزي را به ياد آور که کافران را بر آتش عرضه ميدارند (و به آنها گفته ميشود:) آيا اين حق نيست؟! ميگويند: «آري، به پروردگارمان سوگند (که حق است)!» (در اين هنگام خداوند) ميگويد: «پس عذاب را بخاطر کفرتان بچشيد!»
وَالَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَآمَنُوا بِمَا نُزِّلَ عَلَى مُحَمَّدٍ وَهُوَ الْحَقُّ مِنْ رَبِّهِمْ كَفَّرَ عَنْهُمْ سَيئَاتِهِمْ وَأَصْلَحَ بَالَهُمْ(محمد/2)
و کساني که ايمان آوردند و کارهاي شايسته انجام دادند و به آنچه بر محمد (ص) نازل شده -و همه حق است و از سوي پروردگارشان- نيز ايمان آوردند، خداوند گناهانشان را ميبخشد و کارشان را اصلاح ميکند!
ذَلِكَ بِأَنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا اتَّبَعُوا الْبَاطِلَ وَأَنَّ الَّذِينَ آمَنُوا اتَّبَعُوا الْحَقَّ مِنْ رَبِّهِمْ كَذَلِكَ يضْرِبُ اللَّهُ لِلنَّاسِ أَمْثَالَهُمْ(محمد/3)
اين بخاطر آن است که کافران از باطل پيروي کردند، و مؤمنان از حقي که از سوي پروردگارشان بود تبعيت نمودند؛ اينگونه خداوند براي مردم مثلهاي (زندگي) آنان را بيان ميکند!
فَوَرَبِّ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ إِنَّهُ لَحَقٌّ مِثْلَ مَا أَنَّكُمْ تَنْطِقُونَ(الذاريات/23)
سوگند به پروردگار آسمان و زمين که اين مطلب حق است همان گونه که شما سخن ميگوييد!
وَمَا لَهُمْ بِهِ مِنْ عِلْمٍ إِنْ يتَّبِعُونَ إِلَّا الظَّنَّ وَإِنَّ الظَّنَّ لَا يغْنِي مِنَ الْحَقِّ شَيئًا(النجم/28)
آنها هرگز به اين سخن دانشي ندارند، تنها از گمان بيپايه پيروي ميکنند با اينکه «گمان» هرگز انسان را از حق بينياز نميکند!
إِنَّ هَذَا لَهُوَ حَقُّ الْيقِينِ(الواقعة/95)
اين مطلب حق و يقين است!
أَلَمْ يأْنِ لِلَّذِينَ آمَنُوا أَنْ تَخْشَعَ قُلُوبُهُمْ لِذِكْرِ اللَّهِ وَمَا نَزَلَ مِنَ الْحَقِّ وَلَا يكُونُوا كَالَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ مِنْ قَبْلُ فَطَالَ عَلَيهِمُ الْأَمَدُ فَقَسَتْ قُلُوبُهُمْ وَكَثِيرٌ مِنْهُمْ فَاسِقُونَ(الحديد/16)
آيا وقت آن نرسيده است که دلهاي مؤمنان در برابر ذکر خدا و آنچه از حق نازل کرده است خاشع گردد؟! و مانند کساني نباشند که در گذشته به آنها کتاب آسماني داده شد، سپس زماني طولاني بر آنها گذشت و قلبهايشان قساوت پيدا کرد؛ و بسياري از آنها گنهکارند!
خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ بِالْحَقِّ وَصَوَّرَكُمْ فَأَحْسَنَ صُوَرَكُمْ وَإِلَيهِ الْمَصِيرُ(التغابن/3)
آسمانها و زمين را بحق آفريد؛ و شما را (در عالم جنين) تصوير کرد، تصويري زيبا و دلپذير؛ و سرانجام (همه) بسوي اوست.
ذَلِكَ الْيوْمُ الْحَقُّ فَمَنْ شَاءَ اتَّخَذَ إِلَى رَبِّهِ مَآبًا(النبأ/39)
آن روز حق است؛ هر کس بخواهد راهي به سوي پروردگارش برميگزيند!
کافیست با روح تسلیم و ایمان و عشق به واقعیت و به دور از لجاجت و کینه به قرآن نگریست . آنگاه خواهید دید قران را ه چاره ی همه چیز است . خواهید دید قران سازنده ی شخصیت و پرورش روح است همه ی امور برای شما روشن می شوند. حس خواهید کرد با خواندن قران به قلبتان نفوذ می کند و مایه ی آرامشتان است.